De ultieme grand tour: van Zweden naar de Sahara
Voor een legendarische roadtrip zijn drie elementen belangrijk: een mooie route, goede muziek en bovenal een geweldige auto. Voor de Polestar 5 — een auto die alles belichaamt waar we voor staan — volstaat enkel de meest indrukwekkende reis.
En zo geschiedde: de ultieme grand tour.
De Polestar 5 rijdt van ons hoofdkantoor in Göteborg, Zweden, helemaal naar de Sahara in Marokko.
Er zullen herinneringen worden gemaakt. Er zullen onverwachte dingen gebeuren. En tijdens de reis zal de Polestar 5 een unieke rijervaring bieden.
De tour
In de komende vier weken leggen twaalf Polestar 5’s een afstand van 6.000 kilometer af door negen verschillende regio's.
Onderweg bedwingt de colonne de mooiste wegen ter wereld en doorkruist zij een enorme variatie aan landschappen.
Dit is een avontuur waar we je graag bij hadden gehad. Om je toch mee te nemen, houden we hier een dagboek bij dat we voortdurend bijwerken terwijl de vloot koers zet naar Noord-Afrika.
01/03
Van Göteborg naar Hannover
Het is zover: onze reis van Göteborg naar de Sahara is begonnen. Wat een avontuur ligt er voor ons.
We zijn vroeg opgestaan vanochtend. Ik heb zo'n vermoeden dat we dat de komende vier weken nog vaker zullen meemaken. Een licht ontbijt. Een stuk of vier snelle koffies. De auto's zijn ingepakt. We zijn onderweg.
Na een kort stukje rijden komen we in de file terecht. Een complete stilstand over drie rijstroken net ten zuiden van Göteborg. Een ongeluk verderop houdt ons, en een paar duizend andere auto's, tegen. Niet bepaald de start die we voor ogen hadden. Maar we zijn snel genoeg weer onderweg. Achter de Polestar 5 rijden op de snelweg is trouwens een prachtig gezicht.
We zijn nu onderweg, maar het is een race tegen de klok om de veerboot te halen die ons naar Duitsland brengt. Die vertrekt… over niet al te lange tijd.
De Zweedse velden maken plaats voor het Deense platteland, terwijl de cruisecontrol ons in een mooi tempo voortstuwt. We komen net iets te laat aan en, gezien de Scandinavische stiptheid, zullen we op de volgende veerboot moeten wachten. Dat soort dingen gebeuren nu eenmaal. Het is zonnig weer, dus niemand klaagt.
Drie kwartier later zijn we in Duitsland en wacht de Autobahn op ons. Eindelijk krijgen we te zien waartoe bijna 900 pk in staat is. Hannover is de volgende bestemming, met een snelle tussenstop in Hamburg, waar we een mooie locatie hebben gespot voor wat content. Een industriële brug met de Elbphilharmonie op de achtergrond. Nog een bakkie van een lokale koffiebranderij. En dan weer door naar Hannover.
Er begint zich een patroon te vormen. Auto. Stad. Rivier. Snelweg. Ik ben benieuwd hoe het landschap zal veranderen naarmate de reis vordert.
Van Hannover naar Straatsburg
Surprise, surprise: alweer een vroege start. We hebben nog heel wat kilometers voor de boeg tot de Sahara, dus ik vermoed dat er nog wel een aantal vroege ochtenden zullen volgen.
Onze enige stop (en fotoshoot) van vandaag is op de luchthaven van Frankfurt. Niet de makkelijkste locatie om een auto te fotograferen — maar de adrenaline stroomt weer zodra we de Autobahn oprijden. De pure prestaties van de Polestar 5 maken van elke oprit op de snelweg een hele belevenis.
Volgende stop: Straatsburg. Alweer een prachtige Europese stad waar een rivier doorheen stroomt. Er begint zich een patroon te vormen. Auto. Stad. Rivier. Snelweg. Ik ben benieuwd hoe het landschap zal veranderen naarmate de reis vordert.
De besneeuwde bergtoppen verschijnen aan de verre horizon als ijkpunten op een kaart
Van Straatsburg naar Annecy
Dit is het punt waar het landschap begint te veranderen. Eindeloze velden maken langzaam plaats voor bochtige bergwegen. En dan, plotseling, doemen de Alpen op. De besneeuwde bergtoppen verschijnen aan de verre horizon als ijkpunten op een kaart.
Bergen stralen een soort rust uit die me altijd raakt. Ik blijf versteld staan van deze reuzen die er al sinds het begin der tijden staan, en er nog lang zullen zijn als wij er allang niet meer zijn. Dit deel van de reis brengt ons naar Genève. Verrassend chaotisch om er te rijden — vooral voor een stad die zo bekendstaat om haar obsessie met punctualiteit. Iedereen lijkt haast te hebben.
Maar goed, de reis gaat door. We stoppen op een brug in het centrum van Genève om wat foto's van de Polestar 5 te maken. Chaotisch, maar leuk.
Wat tijdens dit gigantische avontuur steeds duidelijker wordt, is hoe groot de temperatuurverschillen gaan zijn. In het zuiden van Europa breekt het voorjaar eerder aan. Het doet me beseffen hoe koud en donker de winters in Scandinavië eigenlijk zijn. Mijn Zweedse ogen moeten nog even wennen aan al dat licht.
Van Annecy naar Mane
Het blijkt dat het écht mooie deel van onze rit nog niet eens fatsoenlijk begonnen was. Of nou ja, het was wel begonnen, maar op een heel andere manier. Ik ben sprakeloos. Het is hier zo schilderachtig als je je maar kunt voorstellen. Bergtoppen, weilanden vol koeien, en overal mensen die aan het fietsen en wandelen zijn.
Achter elke bocht opent zich een nieuwe wereld vol weelderig groen en bergtoppen waar de laatste restjes sneeuw zich in de glinsterende zon nog krampachtig vastklampen. Het is ook in deze bochten waar het echte rijplezier begint.
De kronkelige wegen voeren je steeds weer een vallei in en een berg op. Het is een pittige dag voor de banden van de Polestar 5 — deze bochten zijn scherp en uitdagend, maar de auto blijft maar grip houden.
Is de natuur de beste ontwerper? Rij deze route eens en vertel het me.
Van Mane naar Nice
Weer een nieuwe dag, weer een schitterende route. We zijn ongeveer twee uur onderweg als we de afdaling richting Nice inzetten. Het landschap verandert van weelderige, glooiende heuvels en strakke boomgrenzen in iets wat veel meer mediterraan aanvoelt.
Grijze rotsformaties afgewisseld met dennenbomen die het hele jaar groen blijven, domineren het landschap. Overal om ons heen rijzen de rotsen op in structuren die bijna lijken op golven die op elkaar dichtslaan. Deze vele lagen moeten zich lang geleden onder extreem hevige geologische krachten hebben gevormd. Tegenwoordig zijn het, net als de meeste bergen, slapende reuzen — en ze brengen mijn gedachten tot rust.
Het is ook op deze weg waar je de iconische natuurlijke tunnel vindt die we op onze socials hebben gedeeld. Naast de weg stroomt een turquoise rivier. Elke bocht die de rivier maakt, volgt de weg. Is de natuur de beste ontwerper? Rij deze route eens en vertel het me.
De dag eindigt met onze aankomst in Nice, behoorlijk laat op de avond. Nice schijnt prachtig te zijn. Maar of dat echt zo is, zal ik een andere keer zelf moeten ontdekken.
Wekenlang samen onderweg zijn heeft ons hechter gemaakt
Van Nice naar Aix-en-Provence
Zoals elke dag maken we een vroege start. We gaan de weg op en rijden terug naar de schitterende bergpas die we gisteren zijn afgedaald — alleen rijden we hem dit keer in omgekeerde richting, omhoog. Klimmen vind ik persoonlijk leuker. Later in de remmen, de weg het werk laten doen, voelen hoe de auto zich in de bochten vastbijt. Dit is puur rijplezier.
Na ongeveer een uur nemen we bij een rotonde een andere afslag. Het basiskamp wordt opgezet op het plein van een klein stadje. De lokale bevolking vraagt zich af wat er in vredesnaam aan de hand is. We leggen een Starlink-verlengkabel aan naar de plaatselijke bakkerij en beginnen met het uploaden van de beelden van vandaag.
Na de lunch voert de weg ons door bossen, lavendelvelden en wijngaarden. Het is prachtig. Soms leg ik de camera even weg om puur te genieten.
Van Aix-en-Provence naar Montpellier
De dag begint te midden van velden in alle richtingen. Echt provinciaal. Maar zelfs hier is opladen een fluitje van een cent. Na een korte stop gaan we op zoek naar andere essentiële levensbehoeften — een roadtrip voor een productie als deze draait immers niet op elektriciteit alleen. Er is een aanzienlijke hoeveelheid cafeïne nodig om deze trein op de rails te houden.
Nadat we een voorraad Toro Rojo en fruit hebben ingeslagen, rijden we richting de contentlocatie. De rit voert over een smal weggetje door een mistig bos. Dan duikt er plotseling een wijngaard aan onze linkerkant op — we zijn er.
We hebben nieuwe vrienden gemaakt tijdens deze reis. Wekenlang samen onderweg zijn heeft ons hechter gemaakt. De auto heeft zijn stempel gedrukt. Dus hebben wij dat ook gedaan. Nu de eerste mensen van de groep afscheid nemen, is het een traditie geworden om een van de auto's te signeren. Ik kan niet wachten om te zien hoe hij er aan het einde van dit avontuur uitziet.
De zon verdrijft de laatste mist wanneer we richting Montpellier rijden. Volgende stop: een staaltje brutaal sturen in de buurt van hun eigen Arc de Triomphe. Erg mooi. Erg druk. Typisch Montpellier.
